Martel Vladimiroff - Zvuk pobune, techno izvan klupskih šablona

U vremenu kada je elektronska muzika često svedena na algoritamske plejliste i bezličnu klupsku rutinu, novi album ''ZAIRE'' od Martela Vladimiroffa dolazi kao svojevrsni manifest. Inspirisan borbom naroda Konga, ali i ličnim revolt­om prema stagnaciji savremene scene, on poducira techno koji funkcioniše kao atmosfera, narativ i bunt. Objavljen na vinilu kao svjesni čin otpora digitalnoj prolaznosti, ovaj album spaja filmsku dramatiku, sirovu energiju rejva i duboku introspekciju. U razgovoru otkriva kako nastaje takva muzika, zašto je atmosfera važnija od žanrovskih pravila i zbog čega vjeruje da techno još uvijek može imati snažnu poruku.

Tvoj novi album deluje veoma imerzivno, tenzično, gruvi. Koja je bila početna ideja ili emotivna polazna tačka za ovaj album?

MV: Revolt prema letargiji savremene elektronske muzike, i činjenica da muzika koja ide u Zaru ili Bershku obično ima više života od one po klubovima danas. To je bio neki reaktivni koncept, a emotivni je ipak saosjećanje sa borbom Konga i svih njegovih naroda za slobodu koja im, na žalost, još uvijek izmiče u doba resursnih kolonija zarad kobalta, litijuma, zlata itd.

Ambijent i techno često balansiraju između introspekcije i pokreta. Kako ti pronalaziš ravnotežu između te dvije energije u svojoj muzici?

MV: Ne bih rekao ambijent koliko atmosfera u mom slučaju, jer u nekom momentu smori i taj Aphex Twin i vrijeme je za više značenja, veću poruku, a u žanru kao što je techno i koji donekle ima dosta ustrojena pravila za zvuk i formu, atmosfera je onda glavni jezik kojom se ispriča neka priča. Na ''ZAIREU'' je toga na pretek, baš iz tih razloga, da bi se izvukla jedna filmska, dokumentarna drama, koja onda toj muzici da jedno lice i karakter.

Zašto ti je bilo važno da ovaj projekat objaviš upravo na vinilu?

MV: Baš jer su svi na koljenima pred Spotify-em mora da se održi jedan odnos ekstremne lojalnosti prema audio fanaticima koji su neka poslednja garda kojima je stalo do muzike na onaj fatalni i fanatični način. Ploča je tu radi svih onih koji žele da imaju trajni dokument u rukama, pogotovo u vrijeme kad i vještačka inteligencija, a i ljudska inteligencija rade zajednički na tome da se trivijalizuje svačiji kreativni podvig koji ne izlazi iz Diznija ili Universala. Ploča je sad bunt već, jer nema tu novčanog smisla - ali zato joj raste umjetnički značaj. Kao neki vid komunikacije više, kao kad daš bocu nekome ili narukvicu, dakle, simbolika je tu važna.

Tvoja produkcija ostavlja snažan prvi utisak koji dalje privlači na dublje zadiranje i doživljavanje. Kako gradiš atmosferu? Koji je tvoj proces kreiranja?

MV: Pa atmosfera da bi stvarno uvukla nekoga mora da funkcioniše malo i kao san, mora da doživi osjećaj, ali ne do kraja, i onda iz toga kad to osoba sluša dobije se prostor koji oni sami popune i priča se tu kompletira. Ali tehnički govoreći, senzorni stimulans mi je sve. Fora je da ljudi dožive nešto stvarno drugačije i nezaboravno - a da li je to već pitanje nekog dijaloga iz filma koji je lajtmotif, ili kiše i lišća i džungle koju krase koraci pobunjenika i vojni uzvici koji odjekuju put bijelih patrola u vječno zarobljenom svijetu crnih, pitanje je i trake.

Koliko tvoje iskustvo kao DJ-a utiče na rad u studiju?

MV: Toliko da me ne interesuje muzika koja spada u ono što se smatra hitom, jer ni publika više ne želi to da sluša, ali nam komercijalisti i osrednjaci sipaju takav materijal, htjeli ga mi ili ne - i onda baš zbog toga puno toga što radim je baš modelirano po tome kakva iskustva volim da doživim na podijumu ili za dekovima, i onda stvaranje muzike koja to dalje inspiriše kao doživljaj. Ja kao DJ ne puštam često ali za razliku od većine, svjestan sam toga da imam jako sirov kontakt sa publikom, i da bi se ta magija održavala par sati, mora i neka duboka svijest da stoji iza materijala da bi se spontano pravio dobar rejv. Ljudi osjete to, ne možeš im prevarit instinkt, i onda ovakav pristup garantuje odanost.

Elektro-ambijent techno poslednjih godina ponovo dobija na popularnosti širom svijeta. Kao neko ko je živio u drugim gradovima i raznim kulturnim okruženjima, kako sebe vidiš na toj sceni? Koliko ta scena dopire do nas?

MV: Ne valja im boba taj elektroambijent, jer je nastao kao dopunska muzika da maskira depresiju ljudi dok sjede i muče muku radeći čak i po coffee shopovima, jureći sledeći korak zablude o ''self-loveu'' i ''self-careu'', lutajući sve dalje od toga ko su zapravo i što bi trebalo da preduzmu da njima, a onda i svijetu kroz to, bude bolje. Toga smo svakako veliki majstori, jer po našim gradovima nema novog, samo recikliramo što stigne sa Zapada. Ali iz te perspektive, i mloh Keinemusika je isto tako pojeo svu opasnost elektronike i klubova i pretvorila cijeli doživljaj u kakvo njunjanje od pola dana, tako da, nije baš najbolje stanje generalno govoreći.

Kada pogledaš svoje ranije radove, u čemu si najviše evoluirao? Ṣ̌ta je to što te najviše pokreće?

Ja sam generalno umjetnik nekog neorenesansnog pristupa, po struci sam arhitekta, uz Archangel Studios sam učestvovao na stvaranju igre ''Bleak Faith: Forsaken'', sa Evil ideas radim na filmovima i technu, a sa bendom Baryak rokam i neki moderni heavy rock. Svaku od tih strana mene je formiralo jedno odrastanje zlata vrijedno pod šampionkom karatea Jugoslavije, a i Evrope, i nepriznatim slikarom koji je umjesto poltronske umjetnosti kako je to norma, mene i brata napunio svim znanjem umjetničkog svijeta, kao da je neka hodajuća biblioteka Aleksandrije. U ovom kontekstu, tu je evolucija konstantna, ali najvažnija stvar od svega je da sam sad svjestan da je to što radim autentično i originalno. To me upravo i pokreće, jer sam svega par sezona izvan onog kaveza u kom sve ozbiljne zanatlije čuče, kavez imitacije i dekonstrukcije radi učenja.

Kakvo okruženje zamišljaš dok neko sluša ovaj album?

MV: U krevetu, dok se ljube, na afteru, na treningu, u crkvi, dok pišu, dok misle i upijaju i dok ruše uspostavljeni poredak.

Šta slijedi nakon ovog izdanja?

MV: Još!